| E diele, 17.12.2017, 07:57 AM |
Xhevahir Cirongu
M’i vodhi gjethet
Ashtu në qetësi si pa u ndjerë
Iku dhe vjeshta, si kripa u tretë,
Këmishën e verdhë kish’ zhveshur
Bliri jetim te rruga mbetur vërtetë.
I folën blirit , ai njerëzve diçka u tha
Kjo erë e vjeshtës, m’i vodhi gjethet;
Nga degët ia shkundi gjethet e verdha
Ashtu si valët e detit filluan drithërimat.
U lodha duke numëruar me radhë gjethet
Dhe bliri kishte rënë i gjithi në qetësi,
Të përgjumur në qytet ishin edhe trotuarët
Sigurisht ,sythet e fjetura padyshim prisnin
Të vinte vjeshta e tretë e zverdhur përsëri.
Tek ai blir i vetmuar aty rrugës përbri
Gjethet e zverdhura u kthyen prapë,
S’largoheshin dot, atij i falën dashuri
Lamtumirën e fundit me lot i thanë,
Dhe ikën me erën e vjeshtës
Me enigmën e e bardhë të valës së detit
Tek ai blir për t’u kthyer prapë.
Dhjetor, Durrës 2017